شمارهٔ ۹۰۵

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: انکن۱۰ بیت

مرا ز عشق بسی منت است بر گردنکه بازداشته شوقم زخواب وز خوردن

نه بار کس ببرد گردنم نه گوش حدیثکه حلقه‌هاست ز زلفت به گوش و بر گردن

چنان به نان جواَم خوش که برنجان شهاننمانده حالت رشک و نه آرزو بردن

گرت هواست که در سولجان زلف افتیسری چو گوی به میدان بباید آوردن

بیا به طوف گلستان عشق ای بلبلکزین چمن بگریزد سموم پژمردن

ز سِرّ عشق مزن لاف بعد ازین درویشاگر به سر بودت شوق نفس پروردن

کسی که طالب جانان بود به بزم وصالز جان بیایدش اول مفارقت کردن

مرا ز طعن رقیبان چه کم شود از مهرز نیش، طالب نوشَت نداند آزردن

برفت چون شب عمرت بگو مپای انجمنکه شمع را به سحرگاه باید افسردن

بمیر در ره مهر علی تو آشفتهکه زندگی دهدت در هوای او مردن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به موضوع عشق و دلبستگی می‌پردازد و احساسی عمیق از رنج و شوق را بیان می‌کند. شاعر از دردهای ناشی از عشق می‌گوید که او را از خواب و خوشی‌ها بازداشته است، و به حلقه‌های زلف معشوق اشاره دارد که به گردن و گوش او آویخته است. او از حالتی شبیه به نان جوام گلایه می‌کند و از آرزوها و حسرت‌های خود می‌نالد. شاعر با دعوت به جشن عشق و طراوت به بلبل، از لذت‌های عشق سخن می‌گوید و تاکید می‌کند که عشق واقعی به رنج و جدایی نیز منتهی می‌شود. او به این نکته اشاره دارد که هیچ طعنه و کنایه‌ای نمی‌تواند از عشق او به معشوق بکاهد و در نهایت، به این نتیجه می‌رسد که در عشق واقعی، حتی مرگ هم می‌تواند نشانه‌ای از زندگی باشد.