شمارهٔ ۹۰۲

قافیه: ردن۷ بیت

من نتوانم ز دوست دیده فرو دوختنعشق ز حربا مرا بایدم آموختن

خاصیت شمع چیست چهره برافروختنعادت پروانه چیست پر زدن و سوختن

مشعله‌ای بر فروز زاتش رویت بروزتا نکند آفتاب میل به افروختن

برق عطای کریم آمده چون جرم سوزخرمن عصیان به جد بایدم اندوختن

جامه پرهیز را خرقه بسی دوختمعشق چنان بردرید کش نتوان دوختن

صرفه ندامت بری زین درم ناسرهیوسف خود را به مصر بردن و بفروختن

کسب حلاوت کند زان لب شیرین‌شکرطوطی آشفته‌ات در سخن آموختن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به معانی عمیق عشق و دلدادگی می‌پردازد. شاعر در آن می‌گوید که هرگز نمی‌تواند از نگاه به محبوبش خودداری کند و عشق را باید از معشوق آموخت. او به خاصیت شمع و پروانه اشاره می‌کند که شمع برای روشنی و پروانه برای سوختن تحت تأثیر عشق است. همچنین، شاعر به نعمت‌های الهی و کمبودهای خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که با وجود تلاش‌ها، در برابر عشق واقعی، هیچ چیز نمی‌تواند او را از عشق بازدارد. او همچنین از تجربه‌های خود در عشق و ارزش‌های آن صحبت می‌کند و به لذت‌های ناشی از عشق و دلدادگی اشاره می‌کند.