شمارهٔ ۸۹۴

قافیه: یختن۱۲ بیت

مرا سودای آن گیسوی پرچینفراغت میدهد از نافه چین

بت سیمین ما صد چین بمو داداگر چین را بود بتهای سیمین

شدی بر آفتاب روخوی افشاننثار ماه کردی عقد و پروین

بیاد طره شکر دهانیشده ویران دلم مشکوی شیرین

بخون ناحق من در صف حشرگوهی بس بود دست نگارین

چرا پامال کردی خون احباببخون غیر کردی پنجه رنگین

شب وصل است ای خورشید چون ماهتو هم در گوشه ای با ماه بنشین

دهل زن گو مزن نوبت که امشبمن این نوبت نخواهم کرد تمکین

اگر عشقت مدد بخشد به نخجیرملخ ریزد زناخن خون شاهین

چه نقش است اینکه نقاش ازل کردبحسن روی تو پیوسته تحسین

نزاید مادر ایام چون توکه آیا زین تصرف گشته عنین

چه شد آشفته زان زلف و بناگوشنه از سنبل ترا شاید نه نسرین

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و زیبایی معشوق است. شاعر از جذابیت و دلربایی گیسوان معشوق می‌گوید و احساساتی چون شوق و افسردگی را بیان می‌کند. او به زیبایی چهره‌ی معشوق و تاثیر آن بر دل و دنیایش اشاره می‌کند و از پیچیدگی‌های عشق و دشواری‌های جدایی سخن می‌گوید. شاعر همچنین به یاد معشوق و یادآوری لحظات خوشی که با او داشته است، حسرت می‌خورد و از عشق و زیبایی‌های آن سخن به میان می‌آورد. در نهایت، شاعر به یادآوری عشق حقیقی و تاثیر آن بر زندگی‌اش ادامه می‌دهد.