شمارهٔ ۸۹۲
من بهوای نوگلی نغمه سرا و بلبلاناز گل بوستان خود جمله شدند بدگمان
گلشن ماست بیخزان گلبن ما درونهانمنبت بیهده مبر جان پدر زباغبان
یوسف ما بقافله دل چو جرس بولولهگرد صفت فتاده ام من بقفای کاروان
درد محبت ار بود لازم اوست غیرتینکته ی عشق این بود گو بحریف نکته دان
شیخ مقیم در حرم برهمن است یا صنمهمتی ای خضر که من بازپسم زهمرهان
همدم مدعی شدن بس نبود که در خفانیش زنند بر دلم از سر طعنه همدمان
طفلی و خو گرفته ای با پدر از ره وفالیک خبر نباشدت از من پیر ناتوان
آشفته عاشق ویم گر ببری رگ و پیمگو دو جهان بحق من جمله شوند بدگمان
عاشق مرتضی منم بنده مجتبی منمدشمن جان من شوند از چه کران تا کران