شمارهٔ ۸۸۱
حدیث دوستان عیب است پیش دشمنان گفتنچنان کز دوست منعست درد خویش بنهفتن
دریغا حال آن مجنون که باشد بر پری مفتونکه نه او را تواند دید و نه حرفی توان گفتن
گلی پیدا کن ای بلبل که آزاد از خزان باشدکه از شوقش توانی هر سحر چون غنچه بشکفتن
نگویم ماه و سروستی که پیش عارض قدتنه با این طاقت ماندن نه او را قوت رفتن
کمال طالب آن باشد که جوید وصل جانانراکمال عاشق صادق چه باشد ترک جان گفتن
اشارت گر تو شیرین لب کنی فرهاد عاشق رااگر صد بیستون باشد بمژگان میتوان سفتن
گمانم آنکه در خوابت ببینم ای پری یکشبخیالت باز میدارد شبم تا صبح از خفتن
ببزم بی حجاب آئی و هر شب چهره بنمائیغبار هستی خود را توانم گر زره رفتن
تو ای زلف سیه دانی چرا چون من پریشانیکه تا داری دل آشفته بایستت برآشفتن
حرامت باد جز در عشق مهرویان غزلخوانینشاید جز علی و آل او را دوست بگرفتن
اگر از دوست برگردم زنم حقا که نه مردمنصیحتگو مده پندم ندارم گوش پذرفتن