شمارهٔ ۸۷۵

قافیه: اندیدن۱۳ بیت

نمی‌گردد سپهر الا به حکم رای درویشانقضا و هم قدر دارند سر در پای درویشان

نشان شاهد غیبی و شمع نور لاریبیببین در آینه یعنی که در سیمای درویشان

اگر نه اطلس زر تار گردون را براندازیبه صد بالا بود کوتاه در بالای درویشان

الا ای شیخ کز طاعت طمع داری ز حق جنتبرو چندی بکن خدمت تو در مأوای درویشان

به میدان تجرد خرقه تن گر براندازیبسی روح مجرد بینی از تن‌های درویشان

ز ذوق شکر و قندت طبیعت رنجه خواهد شدحلاوت گر مذاقت یافت از حلوای درویشان

بنه پروای سیم زر پدر بگذار با مادربود این شمه‌ای از عشق بی‌پروای درویشان

اگر حق خوانی حق گویی و حق جویی ای سالکمقام حق نبینی جز دل دانای درویشان

دوبین معنی نمی‌بیند به هر صورت برد سجدهکه در هر بزم رقصد شاهد یکتای درویشان

حیات جاودان و قصه ظلمات بگذاردخضر گر جرعه نوشد از کف سقای درویشان

الا ای زلف خم در خم که کارم از تو شد در همببخش آشفته را سری تو از سودای درویشان

به جای جم زند تکیه به هرجا هست سلطانیولی تکیه نمی‌آرد کسی بر جای درویشان

گرت بایست سلطانی نجف را خاک‌بوسی کنبیا دستی بزن بر دامن مولای درویشان

خلاصه

هوش مصنوعی: این قطعه شعر به بیان اهمیت و مقام درویشان می‌پردازد و نشان می‌دهد که عالم و هستی تحت تأثیر نظریات و احکام آنها قرار دارد. شاعر به طرز جذابی از عمق روح و معنویت درویشان صحبت می‌کند و استفاده از نمادهایی چون آینه، شمع و حلاوت را برای توصیف زیبایی‌های درونی و حقایق معنوی به کار می‌برد. همچنین، به نقد طمع ورزی عده‌ای در جستجوی بهشت و مقام در قبال خدمت به درویشان می‌پردازد و نشان می‌دهد که حقیقت را تنها می‌توان در دل درویشان یافت. این شعر دعوت به تکیه بر معنویت و حقیقت و رهایی از قید و بندهای مادی می‌کند و تأکید دارد که انسان باید از ظواهر فاصله گیرد و در مسیر عشق و حقیقت گام نهد.