شمارهٔ ۸۶۶

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: انکن۷ بیت

ای که به‌ جاه و منزلت ره نبرد خیال مناز خم زلف مو به مو باز بپرس حال من

ناله زیر و بم کشم تا که رسد به گوش توتا که چو چنگ می‌دهد زلف تو گوشمال من

عید کنند خلق اگر در مه روزه از هلالعید منست روی تو ابروی تو هلال من

زهره به مشتری قران گرچه بسی کند ولیسعد نه تا نشد به تو نوبت اتصال من

راند به کام دشمنان دوست مر او بریخت خونگو بنشین و عیش کن دشمن بدسگال من

گفتم جان به کف روم تا که به دستش آورموصل تو محتمل نشد با همه احتمال من

آشفته آفتاب را سجده مکن که گویدمعکس علی عیان شود زآینه‌ی جمال من

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به بیان احساسات عمیق خود نسبت به معشوق می‌پردازد. او به جاه و مقام خود اشاره می‌کند و می‌گوید که دیگران درباره‌اش صحبت می‌کنند، اما او فقط از زلف معشوق حال خود را می‌پرسد. ناله‌هایش به دنبال رسیدن به گوش محبوب است و او را با چنگی که زلف معشوق ایجاد می‌کند، توصیف می‌کند. شاعر روزه‌داران را به جشن گرفتن به خاطر هلال ماه تشبیه می‌کند و می‌گوید که عید واقعی او روی معشوق است. او به زیبایی معشوق اشاره دارد و می‌گوید که با وجود تمام زهرها و مشکلات، عشق او به معشوق همچنان در اولویت است. شاعر با وجود دشمنان و مشکلات، بر تلاش خود برای رسیدن به معشوق تأکید می‌کند و در نهایت به زیبایی و تفکر عمیق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که واقعیت عشقش از آینه‌ی وجود او منعکس می‌شود.