شمارهٔ ۸۶۴
زبسکه مهر تو آمیخته بجان و تنمتوئی ندانم یا من درون پیرهنم
نهفته سوز غمت بسکه همچو جان بتنمچو شمع شعله برآید زچاک پیرهنم
زخاک کوی تو گر بوئی آردم دم صبحزآب خضر و دم روح قدس دم نزنم
زشور آن لب شیرین چو در حدیث آیمنمک بریزد و شکر مدام از دهنم
بیاد تو بلحد خضر زنده و جاویدبجامه غافل از تو چو مرده در کفنم
هوای زلف تو خونم زبس بسوخت بجسمکنند مشک زخونم که آهوی ختنم
مرا که شوق تو چون کهربا زجابر کندبروز عشق بسی کوهها زجا بکنم
به بهشت نشد گر نصیب من غم نیستبدست آمده زاهد چو سیب آن ذقنم
عجب مدار که چون خس بسوخت خرمن غمکه من بگلشن تو مرغ آتشین سخنم
دلم بشام غریبان زلف تو خو کردبدان صفت که فراموش گشته از وطنم
اگر چه رند و قدح خوار و مستم آشفتهبدین خوشم که سنگ آستان بوالحسنم
ریمن بندگی شاه اینک اندر طوسزبندگان شما خوان خسرو زمنم
مهین سلاله شه نایب الایاله رادکه با وجود کف او زبحر دم نزنم