شمارهٔ ۸۵۲

قافیه: ودیم۹ بیت

من زفعل زشت خود ای همدمان مستوحشمخرقه آلوده دارم مستحق آتشم

شرم میدارم زشیخ خانقاه و برهمننه مسلمانم نه گبرم زین سبب مستوحشم

رحمی ایدست خدا پیر طریقت از کرموارهانم چون اسیر دام نفس سرکشم

نیست جز جهل مرکب در وجودم ایدریغمیزنم لاف خردمندی که اهل دانشم

گر بپاداش عمل در دوزخم خواهند برداهل دوزخ در فغانند از نفیر موحشم

ای طبیب درد پنهان ای علی مرتضیتو مسیحی من زسودا عمرها شد ناخوشم

شاید ار صید مراد آشفته نخجیرم شودنیست جز تیر مدیح مرتضی در ترکشم

زهره چنگی برقص آید ببزم آسمانمطرب ار خواند به الحان این حدیث دلکشم

عذرم ار افتد قبول و عجزم ار آید پسنددر نجف از پارس خواهد برد دوران مفرشم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق ندامت و اضطراب شاعر از اعمال زشت خود است. شاعر با اشاره به ناپاکی‌هایش، خود را مستحق عذاب می‌داند و به همین دلیل از دیگران شرمنده است. او نه به دینی خاص تعلق دارد و نه توانسته است از نفسانیات خود رها شود. در این حالت سرخوردگی، از خداوند طلب رحمت می‌کند تا او را از غم و افسردگی نجات دهد. شاعر همچنین به دردی پنهان اشاره می‌کند و خود را در درماندگی می‌بیند. با دعوت به آنکه شاید از طریق شناخت و رحمت الهی، بتواند به آرامش برسد و به حقیقت نزدیک شود.