شمارهٔ ۸۵۱
چندیست که از زمزمه عشق خموشممطرب بزن آن پرده که چون نی بخروشم
خون میخورم و مهر خموشی بدهانموقتست که همچون خم لبریز بجوشم
لبریز چو شد خم زسرش باده بریزدبیهوده باخفای تو ای عشق چه کوشم
تا زمزمه عشق تو در گوش خرد هستاین پند حکیمان همه باد است بگوشم
ساقی لب میگون تو کافیست بمستیبا هوش زدا چند بری عقلم و هوشم
پیغام تو دوش از دهن غیر شنیدمبنگر که چو یک کاسه بود نیشم و نوشم
نه دوش بر دوش تو بد دست کش غیرفریاد که امشب گذرد باز چو دوشم
گر باده فروشم نخرد دفتر اعمالاین دفتر باطل به که یا رب بفروشم
پندم چه دهی پند ندارد اثر ای شیختا هوش بسر دارم پندت ننیوشم
آشفته بدل ذره از مهر علی هستگر بار گناه دو جهان هست بدوشم
با مهر علی کس نشود زنجه زدوزخدر گوش خوش این نکته همیخواند سروشم