شمارهٔ ۸۴۶

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: رم۸ بیت

چندان بکویت ما پا فشردیمتا سر باخلاص آنجا سپردیم

طوق سگانت کرده بگردونخود را به تلبیس زآنها شمردیم

گر بود عقلی و ربود دینیبالجمله پیشت تسلیم کردیم

گر فحش گفتی کردم دعایتگر زهر دادی چون قند خوردیم

ساقی زرحمت دریاب دریابگر صاف نبود ممنون دردیم

در پیش تو غیر تا جان فدا کردار رشک خجلت صد بار مردیم

ما را عمل نیست آشفته مطلقیک کوه عصیان همراه بردیم

ای نور سرمد ای صهر احمدما از سگانت خود را شمردیم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از کوشش و تلاش خود برای رسیدن به مقام خلوص و بندگی برای خدا سخن می‌گوید. او به تعبیرهایی اشاره می‌کند که در برابر سخط و دشنام‌های دیگران، صبر کرده و به دعا و استغاثه پرداخته‌ است. همچنین، بیانگر احساس خجالت در مقابل بزرگی خداوند و تلاش برای تسلیم شدن کامل در برابر اوست. شاعر از ناتوانی انسان‌ها در انجام اعمال درست و وجود عصیان و گناه در دل‌ آنها می‌گوید و در نهایت از خدا می‌خواهد که به او و بندگانش رحمت کند.