شمارهٔ ۸۴۴

قافیه: رفکنیم۹ بیت

به گلزار غم عشق تو من آن مرغ خاموشمکه شد از بیم گلچین نغمه‌پردازی فراموشم

چو غنچه تا که زد مهر خموشی بر دهان منکه من با صد زبان چون سوسن آزاده خاموشم

تن بی‌روحم و چون توام بادام دور از تونمایانست جای خالیت جانا در آغوشم

دل خونین چو خم گر می‌زند جوشی عجب نبودکه تا هست آتش سودا به جان چون دیگ در جوشم

خدا را ساقیا صهبا به یاران دگر پیماکه من از غمزهٔ آن ترکِ سرخوش مست و مدهوشم

ز شام هجر زلفت تا قیامت شکوه‌ها دارممگر صبحی شود طالع از آن طرف بناگوشم

به جان هندوی زلف و خال آن ترک قزلباشمکه کرده هندوی مویش هزاران حلقه در گوشم

پریشان گفته آشفته کی افتد قبول شهمگر اکسیر عشق تو خورد بر قلب مغشوشم

به زیر بار عصیان مانده‌ام در این سفر یاربمگر دست خدا بار گران بردارد از دوشم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از عاشقانه‌های غمگین و پر احساس است که به بیان درد و رنج عشق می‌پردازد. شاعر خود را به مرغی خاموش تشبیه می‌کند که به خاطر ترس از ناکامی، قدرت ابراز احساساتش را از دست داده است. او در دلش آتش عشق می‌سوزد و از غم جدایی معشوقش رنج می‌کشد. شاعر با ناله و دردی عمیق از یار خود می‌خواهد که به یاد او باشد و از غم‌هایش بگوید. همچنین به زیبایی معشوق و تأثیر عمیق او بر روح و جانش اشاره می‌کند و ناامیدی‌اش را از جدایی ابراز می‌نماید. در نهایت، او خواستار کمک خداوند است تا بار سنگین عشق را از دوش او بردارد.