شمارهٔ ۸۳

قافیه: ب۸ بیت

دل گم شد و معشوق دل من در سراغ او در طلبگاهی به حی گه بادیه گه در عجم گه در عرب

دل داشت رنگ خون ولی معشوق دل را چون کنمنه رنگ دارد نه نشان نه نام دارد نه نسب

سنبل نروید از سمن زنارکی بندد شمنخور سر زند در غالیه مه دیده مشکین سلب

سنگین دلست و سیم تن از ارغوان دارد بدنشیرین دهان پیمان شکن جان از دهان او بلب

هم از نمک ریزد شکر در لعل او لؤلؤترتیرش بجانها کارگر دلها از او در تاب و تب

باریک مو تاریک دل روشن روان پیمانگسلمهر و مهنداز وی خجل هم در حسب هم در نسب

دل آتش مجمر بود معشوق دل عنبر بوددودش عیان بر سر بود در بزم سوزد روز و شب

آشفته دل معدوم شد معشوق دل مفهوم شدمعلوم شد معلوم شد حیدر بود هان بی ادب

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به دل گم‌شده و معشوق خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در پی یافتن او به دنبال حرکات و نشانه‌های مختلف می‌گردد. معشوق او هیچ رد و نشان و نسبی ندارد و دل شاعر پر از عشق و شوق است. او توصیفاتی از معشوق می‌آورد که شامل زیبایی، لطافت و جذابیت او می‌شود. بیان می‌شود که دل او چون آتش می‌سوزد و معشوقش مانند عنبر و شکر شیرین است. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که معشوقش حقیقتاً حیدر است که خود را نشان می‌دهد و او از این شناخت خوشحال است.