شمارهٔ ۸۲۳

وزن: مستفعلن مستفعلن مستفعلن مستفعلن (رجز مثمن سالم)قافیه: مانیزهمبدنیستیم۹ بیت

آتش کیست که من دیگ صفت در جوشمبا همه جوش چرا غنچه صفت خاموشم

قرب شمع است بلی آفت پروانه ولیسر رود بر سر این کار بجان میکوشم

بنده و بندی عشقت نه من امروز شدمکز ازل حلقه زلف تو بود در گوشم

گر برم لب بلب جام شبی بی لب توگر می صاف بود خون جگر مینوشم

چون از این دلق ریائی نشدم حاصل هیچمیروم خرقه و سجاده بمی بفروشم

گر رود سر بسر مهر تو چون شمع مراکی توانم که بدل آتش عشقت پوشم

من بخود وصف تو گفتن نتوانم چون نیهر چه نائی بدمد بردم من مینوشم

هر کجا باده کشیدیم بود هوش زدامی عشق تو بنازم که فزاید هوشم

هست بردوش من آشفته گناه دو جهانتا مگر دست خدا بار برد از دوشم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و احساسات عمیقی است که شاعر به معشوق خود دارد. شاعر با تصاویری از آتش و شعله، تمایل و عجله خود را برای رسیدن به معشوق بیان می‌کند. او با وجود احساسات شدید خود، در درونش خاموش و ناتوان است. شاعر به تشبیه شمع و پروانه می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه عشق او را به کام خود می‌کشد. او از بندگی عشق می‌گوید و تأکید می‌کند که از زمان‌های دور به زلف معشوق وابسته بوده است. در ادامه، شاعری ناامید از دلق و ریای دنیا می‌گوید و تصمیم دارد از اینها کناره‌گیری کند. در نهایت، او به بار گناهانش اشاره می‌کند و دعا می‌کند که خداوند این بار را از دوش او بر دارد. به طور کلی، شعر بازتابی از عشق، درد و جستجوی رهایی است.