شمارهٔ ۸۰۳

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ام۵ بیت

زعقلم جان بتنگ آمد دل دیوانگی دارمبجانم زآشنائیها سر بیگانگی دارم

نه دیر و نه حرم تسبیح و زنارم زکف رفتهبشمع که نمیدانم سر پروانگی دارم

برآنم تا نهم زنجیر زلف آن پری از کفکنید آماده زنجیرم سر دیوانگی دارم

خمار آلوده بودم خواستم پیمانه از ساقیلب میگون او گفتا شراب خانگی دارم

نظر بر شاهد و دل پیش ساقی گوش بر مطربحکیما خود بگو کی قوه فرزانگی دارم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حالتی از شیدایی و دیوانگی است. شاعر از درد و درگیری‌های درونی خود می‌گوید و احساس می‌کند که بین آشنایی و بیگانگی گم شده است. او به وضعیت خود اشاره می‌کند که نه به عبادت و نه به زنجیرهای ظاهری تعلق دارد و خود را در جستجوی عشق و وصال می‌بیند. شاعر از خمار و مستی صحبت می‌کند و آرزوی نوشیدن از دست ساقی را دارد، در حالی که زیبایی‌های عشق و تولدی دوباره را تجلی می‌کند. در نهایت، او از عقل و حکمت سخن می‌گوید و می‌پرسد که چه نفعی از آن دارد در حالی که در دیوانگی غرق شده است.