شمارهٔ ۸۰۴

قافیه: وفم۱۲ بیت

چو کوفت نوبتی پادشاه نوبت بامچو آفتاب بر آمد مهی بگوشه بام

بصبح روشن رویش چو شام گیسو بودبرنگ کسوت عباسیان لباس ظلام

عیان زطره شبرنگ او بسی کوکبدلی چو سنگ ولی نرم چون حریر اندام

دلم زشوق پر آتش دو دیده طوفان خیزکه از ورد دلارام دل گرفت آرام

بگفتم آیت رحمت نزول کرده زعرشو یا که بر لب بام آمده است ماه تمام

بگفت فال همایون شدت زاول صبحمبارکست چو آغاز لاجرم انجام

بدین بهانه ابر زیر پیراهن پیداچنانکه جام بلورین باده گلفام

میانه تن و روحش تمیز هیچ نبودبخیره عقل که روحش کدام و جسم کدام

بدست ساغر صهبا گرفت و گفت بنوشکه هست شرب مدامت نصیب و عیش دوام

بغمزه گفت ززاهد مترس و فاش بخورکه این شراب حلال است و نیست آب حرام

شراب میکده رحمتست آشفتهکه چاشنی چو شکر بخشدت بکام و کلام

بخوان مدیح علی ور که شیخ طعنه زندبانتقام کشد شاه تیغ کین زنیام

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف لحظه‌ای خوشایند و زیبایی‌های طبیعت می‌پردازد. او به بام می‌رود و با طلوع آفتاب زیبایی چهره‌ای را وصف می‌کند که شبیه به شب‌های تاریک است. حال و هوای دل او پر از شوق و طراوت است و به نظر می‌رسد دلش مانند سنگی سخت و در عین حال نرم و لطیف است. شاعر از رحمتی که به زمین نازل شده و همچنین توصیف ماه کامل بر بام حرف می‌زند. او در ادامه از نوشیدنی‌های خوشمزگی صحبت می‌کند و به زاهدان هشدار می‌دهد که نباید از لذت‌های زندگی ترسید؛ چرا که شراب میکده، مایه‌ی خوشحالی و شیرینی زندگی است. شاعر به ستایش علی (ع) می‌پردازد و تأکید می‌کند که انتقام شاه از دشمنان به خاطر این ستایش، اجتناب‌ناپذیر است. در کل، شعر به زیبایی‌های زندگی و موانع انسان‌ها در لذت‌بردن از آن می‌پردازد.