شمارهٔ ۸۰۲

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: ادم۹ بیت

زخم‌ها از شیخ و زاهد بی‌حد و مر خورده‌امتا شکایت بر در پیر مغان آورده‌ام

گو مَنِهْ تا جم به سر ای مدعی کاندر ازلسر به جز بر آستان می‌کشان نسپرده‌ام

آگهی ای پیر میخانه تو از اسرار منگرچه من از درد دل از صید یکی نشمرده‌ام

فقر تو فخر من است و بندگیت خواجگینیستم درویش غیر از تو طلب گر کرده‌ام

نشکفم جز از نسیم نوبهار نوصل دوستکاز سموم هجر تو آن گلبن افسرده‌ام

خضر میخانه تویی ساقی عیسی‌دم کجاستگو بده جامی که از جور زمان دل‌مرده‌ام

گر نمک سایی تو بر زخمم خنک داغ درونور کشم مرهم زخمی‌ست از نو خورده‌ام

از عنایات بزرگان جهان آشفته‌وارالتجا بر درگه شاه ولایت برده‌ام

ساقی میخانه وحدت علی پیر طریقکاز همه کون و مکان رو بر درش آورده‌ام

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از زخم‌ها و دردهایی که از شیخ و زاهد تحمل کرده، سخن می‌گوید و به شکایت به پیر مغان می‌پردازد. او بیان می‌کند که تنها سر به آستان محبوب می‌کشد و از اسرار دلش آگاه است. فقر او را به افتخار تبدیل کرده و او فقط از عشق به محبوب و نسیم بهاری که او می‌آورد، می‌شکفد. شاعر به خضر، نماد راهنمایی و هدایت، و ساقی اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که جامی به او بدهد چون از ظلم زمان دلش شکسته است. او همچنین به اهمیت عنایات بزرگان و شاه ولایت اشاره می‌کند و در نهایت، عشق و بندگی خود را نسبت به پیر طریقت ابراز می‌کند.