شمارهٔ ۸

وزن: مستفعلن مستفعلن مستفعلن مستفعلن (رجز مثمن سالم)قافیه: امرا۱۰ بیت

خواهم که در هم بشکنم این طاق مینافام رازین چارطبع مختلف برجا نمانم نام را

گم شده ره میخانه‌ام از دست شد پیمانه‌امدستی بگیر ای نوجوان این پیر دُردآشام را

سگ از ره مهر و وفا هم‌صحبت اصحاب شدلابد سگ نفس و هوا رسوا کند بلعام را

بلبل به باد صبحدم گفته حدیث از بیش و کمگل گوش داده تا صبا حالی کند پیغام را

عمرت به چل گر می‌رسد چون در فراقش می‌رودعاشق ز عمر خویشتن گو مشمر این ایام را

شد پرنیانی بسترم چون نوک خار و نشترمتا غیر هم‌آغوش شد یار حریراندام را

جانان جان قوت روان روشن از او چشم جهانرامش گزین دل‌ها از آن کز دل ببرد آرام را

شاید که درویش سرا از فقر آید در غنابر خوان یغما زد صلا سلطان چو خاص و عام را

زاهد ز عشق و عاشقی فراروش هارب بودبر آتش سودای تو پایی نباشد خام را

آشفته مستوری مکن از می‌کشان دوری مکنساقی به یاد مرتضی در دور افکن جام را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عاشقانه و دردمندانه شاعر اشاره دارد. شاعر از خواسته‌اش برای شکستن مرزها و محدودیت‌ها در زندگی می‌گوید و از گم شدن راهی در میخانه و از دست رفتن لذت‌ها و پیمانه‌ها گلایه می‌کند. او به نوجوانی دست می‌زند و می‌خواهد از درد و رنج‌هایش بگوید. سگ، به عنوان نماد وفاداری، به دوستان وفادار می‌پیوندد و شاعر از بلبل و گل سخن می‌گوید که در پی پیام‌هایی از عشق و زندگی‌اند. عمر انسان به چهل می‌رسد و در این میان، شاعر نسبت به فراق معشوقش هشدار می‌دهد و به عدم ارزش‌گذاری زمان در این دوران تأکید دارد. شاعر با توصیفی از خود به عنوان انسانی پر درد و رنج، به زیبایی معشوقش اشاره کرده و از آرامش درونی که از عشق می‌آید صحبت می‌کند. او به درویشی که از فقر به غنا می‌رسد اشاره می‌کند و زاهدان را که از عشق فرار می‌کنند، به چالش می‌کشد. در نهایت، شاعر از ساقی می‌خواهد که به یاد مرتضی، جام را در دور بیندازد و از می‌خواران دوری نکند. این شعر به عشق، درد، و جستجوی معنا در زندگی پرداخته است.