شمارهٔ ۷۹۱
دست گفتیم بران زلف چلیپا نزنیمبر سر عقل دگر رشته سودا نزنیم
لن ترانی است جواب ارنی چون موسیما زدیدار دگر لاف تمنا نزنیم
طوطیان خط سبز تو بلب کرده هجومتکیه آن به که بر آن لعل شکرخا نزنیم
ما که داریم بسی کوکب رخشان از اشکطعنه شب نیست که بر عقد ثریا نزنیم
چون بود ناوک آهی بکمان از چه دلاتیر بر بند کمر ترکش جوزا نزنیم
لیک هر جا که فروزان شود آنشمع جمالنتوانیم چو پروانه پری تا نزنیم
عهد بستیم بمیخانه در مجلس انسبی لب لعل بتان ساغر و صهبا نزنیم
ما که هندوی رخ آن بت خورشید وشیمبهتر آنست که خود طعنه بحربا نزنیم
همه جا ساحت طور است زعکس رخ دوستخویش را بر شرر سینه سینا نزنیم
سحر طور علی وادی ایمن نجف استاز چه آشفته بجان خیمه در آنجا نزنیم
تا که درویش ثناگستر حیدر شده ایمجز به دامان علی دست تولا نزنیم