شمارهٔ ۷۹۲

قافیه: تم۷ بیت

ایکه دل برده ای از دست زچشم سیهمبنده ام کرده ای از چیست نداری نگهم

خاک آندر شدم و بوسه زدم بر پایتتا بدانی زمقیمان در بارگهم

خرقه ای از سگ کوی تو بتن پوشیدمعارم از کسوت جم هست که با دستگهم

تلخ کامیست بسی زآن لب شکر شکنمعقدها زد بدل آنزلف گره در گرهم

منکه جز راه حرم هیچ نمیپیمودمطره آن بت ترسا بچه برده زرهم

نیست پیکان که از او جان ببرم یا خفتانکشته غمزه آن جادوی عنبر زرهم

گرچه آشفته بجز ننگ ندارم نامیفخرم اینست که مدحت گری از پادشهم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره فردی است که به شدت عاشق و دلباخته معشوقی خاص است. او از دست رفتن دلش به خاطر این معشوق سخن می‌گوید و از احساس بندگی و وابستگی خود به او صحبت می‌کند. شاعر از عشق خود و حالت رقت‌بارش می‌گوید و نشان می‌دهد که چگونه برای جلب توجه معشوق تلاش می‌کند، حتی با پوشیدن لباس‌های پایین‌تر از مقام خود. او از درد و رنجی که عشق به او می‌زند و حسرتش به لب‌های معشوق صحبت می‌کند. در نهایت، با وجود اینکه ممکن است در جامعه ننگی داشته باشد، اما به خود می‌بالد که عشقش تا این اندازه عمیق و واقعی است.