شمارهٔ ۷۶۳
گفتم که بمی آتش عشقت بنشانمغافل که زآتش تف آتش ننشانم
هر شب زخم گیسوی تو نافه بچینمهر روز ززلفین تو عنبر بفشانم
ایعشق بچوگان زن این گوی دلم راتا اسب هوس از سر میدان بجهانم
من صعوه و زلفین کجت چنگل شاهینحاشا که از این دام بریدن بتوانم
جویای توام کوی بکوی خانه بخانههر شب که بخون این دل مسکین بکشانم
تا ناوک آهم نخورد بر جگر غیرمن کام از آن لعل جگرگون نستانم
سودائی و آشفته آن زلف نژندمدل را نکنم چاره که از قید رهانم
هر کس که دلی داشت بدلدار سپرده استمن گمشده دلرا زکه یارب بستانم
نه دل بکفم آمد ونه دامن دلداراین سر عجب جز بدرشاه نخوانم
سر دفتر عشاق ازل محرم اسرارحیدر که جز او شاه بآفاق ندانم