شمارهٔ ۷۵۸

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: انرویم۱۳ بیت

گلعذاران گلستانی داشتمبلبلان من هم فغانی داشتم

برق میآید بطوف بوستانکاش منهم آشیانی داشتم

وصف میکردیم هر یک از گلیاز هزاران هم زبانی داشتم

بی سبب پیرم مبین ای باغباندر چمن نخل جوانی داشتم

گر براه مصر بودم در طلبیوسفی در کاروانی داشتم

ناله گر میکردم از ناسور دلطره عنبر فشانی داشتم

میزدم گر لاف مردی در مصافزابرویش تیر و کمانی داشتم

داشت از راز نهان من خبرچون صبا تا راز دانی داشتم

شب بخلوت پیش شمع انجمنگفتم ار راز نهانی داشتم

تا که زد مهر خموشی بر لبمدوستان منهم زبانی داشتم

گر عنان گیرم زترکی کج کلاهکج کله چابک عنانی داشتم

گاه بودم در وصال و گه بهجرهم بهار و هم خزانی داشتم

گر روان میشد زچشمم جوی خونجلوه سرو روانی داشتم

خلاصه

هوش مصنوعی: این اشعار به توصیف زیبایی‌ها و احساسات شاعر می‌پردازند. او از گل‌ها و بلبل‌ها در گلستان سخن می‌گوید و آرزو می‌کند که کاش آشیانه‌ای در آنجا داشت. شاعر به وصف گل‌ها می‌پردازد و اظهار می‌دارد که از هر یک از آنها یک زبان مخصوص برای بیان احساساتش دارد. او به پیر شدن و دلتنگی‌اش اشاره می‌کند و در عین حال یادآور می‌شود که در گذشته‌ها هم زمان‌هایی از شادابی و عشق را تجربه کرده است. همچنین، شاعر به رازها و دل‌مشغولی‌های خود اشاره کرده و ابراز می‌کند که گاهی در وصال و گاهی در فراق بوده است. در نهایت، او از زیبایی و جذابیت عشق دم می‌زند و ابراز احساسات خود را همچون جوی خون از چشمانش می‌داند.