شمارهٔ ۷۴۰

قافیه: یم۸ بیت

مکن ملامت دل کاو بخالت از ره رفتکه مرغ زیرک از این دانه اوفتد در دام

بعقل ره نبرد سوی خیمه لیلیخوشا کسی که بدیوانگی برآرد نام

عجب مدار که خاصان زعشق تو سوزندکه همچو شمع تو بی پرده ای بمحفل عام

مریض عشق نخسبد از آن که چشمانتبگویدش عجبا للعلیل کیف ینام

من و طواف حریم وصال تو حاشاکه ریخت بال در این راه طایر اوهام

اگر چه دفتر آشفته شد سیه چه عجبکه دود آتش عشقت برآمد از اقلام

سیاه نامه من آن زمان سپید شودکه شویمش بمی عشق ساقی ایام

امام عصر و ولی خدا و حجت حقکه بهر مصلحتش ذوالفقار شد به نیام

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و دلدادگی می‌پردازد و به بیان احساسات و تفکرات خود درباره‌ی معشوق و عاشقی می‌پردازد. او به کنایه می‌گوید که دل خود را ملامت نکند، زیرا انسان‌های زیرک از مشکلات زندگی درس می‌گیرند و از چنگال سختی‌ها فرار می‌کنند. همچنین به زیبایی و جاذبه‌های معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق می‌تواند خواب را از چشمان عاشق برباید. شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که در عشق، هر چند ممکن است اوضاع آشفته باشد، ولی در نهایت نتیجه‌ای مثبت خواهد داشت و زندگی عاشقانه به اوج می‌رسد. در خاتمه، به مقام و جایگاه ولی‌عصر اشاره کرده و اعلام می‌کند که او برای مصالح خود به دفاع از حق می‌پردازد.