شمارهٔ ۷۳۳
باگه در ملک فقر سلطانیمجان نثاران کوی جانانیم
شیوه ما بجز خطا نبودگر ببخشی و گر کشی آنیم
ما پناهی در این جهان خرابجز بکوی مغان نمیدانیم
گر بمیدان عشق بارد تیرسر نخاریم و رخ نگردانیم
صوفی آسا بوقت وجد و سماعآستین بر دون کون افشانیم
اوستادیم اهل دانش رادر دبستان عشق نادانیم
در گلستان تو نواسنجیمتا بدانی هزار دستانیم
تا گلی همچو او بدست آریمروز و شب در طواف بستانیم
خم نشینیم گر فلاطون وارلیک در سر عشق حیرانیم
گو مده آب خضر جای شرابجای اکسیر خاک نستانم
میتوان ترک خویش آشفتهلیک ما ترک عشق نتوانیم
هر چه کردیم غیر عشق بتانبغرامت از او پشیمانیم
عشق همسایه است با واجبتا نگوئی اسیر امکانیم