شمارهٔ ۶۹۵
نشایدم چو دل از مهر یار برگیرمضرورتست کز اینجا ره سفر گیرم
بچشم من شده شیراز تر چون کنعانبشیر کو که زیوسف از او خبر گیرم
زدیده خواست سپردل بدفع تیر نظرکجا مجال که در پیش او سپر گیرم
در آسمان محبت بسیر چون زحلمنه تیر کز نظری صاحب دگر دارم
ببامم ار گذرد برق در شبان فراقشوم چو شعله ی و دامن شرر گیرم
بدست مردم چشمت مژه چو نشتر دادبیا که من رگ جان پیش نیشتر گیرم
وجود من چو بود بیدبن در این بستانبگو چه میوه از این نخل بی ثمر گیرم
عزیز من سفری شد چه فرق دشمن و دوستخبر زهر که درآید از آن پسر گیرم
شدم دقیق چو مویت بیاد موی و میانمگر بحیله دستی بر آن کمر گیرم
اگر که سیم و زرم هست حاصلش اینستکه تا فروشمش و یار سیمبر گیرم
یار ساغری ایماه آفتاب بدستکه عیب خور کنم و نکته بر قمر گیرم
مرا که گوشه میخانه منزل امنستجهان و هر چه در او هست مختصر گیرم
کدام میکده آشفته خاک کوی علیکه من زخاک درش سرمه بصر گیرم