شمارهٔ ۶۸

قافیه: انهما۱۰ بیت

ساقی آن باده در افکند به پیمانه ماکه چه سیماب برقص آمده کاشانه ما

چند غواص بری رنج بعمان پی درطلب از قلزم دل گوهر یکدانه ما

هر که مجنون شود از شور و هوای لیلیچون فلاطون بود او عاقل و فرزانه ما

شمع روی تو بود آفت پروانه جانآتش طور نسوزد پر پروانه ما

دل پی خال تو میرفت دو چشمت گفتالاجرم بسته دامت کند این دانه ما

قصه لیلی و مجنون ززبانها افتادتا که در عشق تو مشهور شد افسانه ما

اصل این می زکجا ساقی او کیست که بازسجده گاه ملکوت آمده میخانه ما

از من ای شیخ حرم گو بخلیل از سر شوقکعبه ات طوف کند بر در میخانه ما

آری این میکده رحمت یزدان نجف استکاندر او خانه خدا آمده جانانه ما

تشنه آشفته و تو چشمه فیض ازلیپر کن امشب ز کرم ساغر و پیمانه ما

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد که باده‌ای را در پیمانه‌اش بریزد، در حالی که به زیبایی و شوق عشق اشاره می‌کند. شاعر به جستجوی معانی عمیق و گنج‌های دل اشاره می‌کند و می‌گوید که افراد دیوانه در عشق مانند عاقلان هستند. او همچنین به جلوه‌های زیبایی اشاره می‌کند که شمع و پروانه را به هم پیوند می‌دهد و از عشق و داستان‌های مشهور لیلی و مجنون سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر به میخانه‌ای که می‌تواند آرامش و رحمت الهی را به ارمغان آورد، اشاره کرده و از ساقی می‌خواهد که با سخاوت پیمانه‌اش را پر کند.