شمارهٔ ۶۷۱

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: رافتادیم۷ بیت

دوش با باد دمی شکوه زهجران کردمباد را از نفسی آتش سوزان کردم

آتش از شرح غمت در نی کلکم افتادمن چرا شیر صفت جا به نیستان کردم

غیرتم میکشد ایدوست که نامت بردمکه چرا گوشزد خیل رقیبان کردم

رفتی و کرد عیان راز دورن مردم چشمگرچه عمریست من این واقعه پنهان کردم

شوق آنزلف و بناگوش چو بر سر بودمهمه جا روز و شبی دست و گریبان کردم

نقش رخسار تو بردم بزمانی در چینتا زصورتگرش نیک پشیمان کردم

از پی قافله ات گرد صفت میآیمکه در این راه سراغ مه کنعان کردم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به یاد خاطرات و عواطف ناشی از جدایی از معشوق خود می‌پردازد. او از تلخی فراق و حسرت‌هایش سخن می‌گوید و به توصیف آتش شوق و عشقش نسبت به معشوق می‌پردازد. شاعر با احساساتی چون غیرت و رازهای درونی‌اش، در تلاش است تا درد و غم جدایی را به تصویر بکشد. او همچنین به زیبایی‌های معشوق و تأثیر آن بر خود اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که چقدر تحت تأثیر وجود او بوده است. در نهایت، او به یادآوری سفر و جست‌وجوی خود برای یافتن معشوق پرداخته و به حالت نجاوت و اشتیاقش نسبت به او می‌افزاید.