شمارهٔ ۶۵۹

وزن: مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف)قافیه: ال۱۵ بیت

می‌رفت و هزار دل دنبالسرپنجه ز خون مرد و زن آل

سمین ذقنش چو چاه بیژنگیسوش کمند رستم زال

می‌رفت چو آهوان وحشیمی‌کرد گهی نظر به دنبال

می‌کرد گه از مژه اشارتمی‌ریخت ز چشم خلق قیفال

می‌رفت الف صفت مجردزلفش به قفا خمیده چون دال

چون سایه منش دویدم از پیدر پای فتادمش چو خلخال

گفتم مرو ای روان عشاقگفتم مرو ای همای اقبال

تو رفتی و دیده ماند بی‌نورتو جانی و بی‌تو تن بزلزال

گر مطلب تست خون عاشقبرخیز چه می‌کنی تو احمال

من بسمل و غافل است صیادگو شیر بدرّدم به چنگال

خم کرد کمان ابروان رابگذاشت در او خدنگ قتال

گفتا بگذار دامنم راورنه کنمت ز خون قبا آل

آشفته تو بسته کمندیای صعوه چه می‌زنی پر و بال

چون عشق به زورمندی آمداز کار افتاد عقل فعال

بر دامن مرتضی بزن چنگبنشین همه عمر فارغ‌البال

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر، تصویر زیبایی از یک معشوق ترسیم می‌کند که با حرکاتش دل را به تپش می‌اندازد. او با اشاره به موی بلند و زلف‌های معشوق، او را به آهوان وحشی تشبیه می‌کند که در حال فرار است. شاعر در پی او می‌دود و از او درخواست می‌کند که نرود، زیرا دوری او باعث بی‌نوری و بلای جان عاشقان است. احساساتی چون عشق و درد در شعر مشهود است و شاعر به سادگی تسلیم عشق شده و عقل را در برابر این احساسات ناتوان می‌بیند. نهایتاً، او به این نتیجه می‌رسد که باید از معشوق خود غافل نشود و به عشقش ادامه دهد.