شمارهٔ ۵۹

وزن: مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن (رجز مثمن مطوی مخبون)قافیه: تمرا۷ بیت

سخت ببسته آسمان کار زشش جهت مراراه گریز بسته شد چون نقطه عاقبت مرا

هر طرفی که رو کنم کس نگشایدم دریعشق چو گشت خضر ره کرده یکجهت مرا

غیر نوای عشق تو نیست بعضو عضو منبند زبند اگر بری هر دم نی صفت مرا

خواند گدای خویشتن پیر مغان از کرمگو بفلک ملک زند نوبت سلطنت مرا

رند شراب خواره ام جهد بکن بچاره اممن چکنم که کرده ی زینسان تربیت مرا

عقل و خرد زیاد شد دین و دلم بباد شدعشق بیا بسلطنت خالیست مملکت مرا

آشفته بر در علی روی امید کرده امزانکه بس است آن در از دنیی و آخرت مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و ناامیدی شاعر از عدم دسترسی به عشق می‌پردازد. شاعر احساس می‌کند که همه راه‌ها به روی او بسته است و هیچ مفرّی برای رهایی از این وضعیت ندارد. عشق او را به یک سمت هدایت کرده، اما در این مسیر هیچ کس به کمکش نمی‌آید. او به عشق الهی و سیر و سلوک اشاره می‌کند و از عقل و خرد که در برابر عشق ناکام مانده، سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر امیدوار است که در درب علی (نماد حق و هدایت) به آرزوی خود برسد و مملکت دلش از عشق خالی نماند.