شمارهٔ ۵۸۴

قافیه: وز۱۲ بیت

حلاوتی که چشیدم از آن دهان امروزشکرفشان سزدم گر بود زبان امروز

گذشت تلخی شبهای هجر مژده بیارکه یافت طعم شکر دل از آن دهان امروز

اگر چه کام روا پادشه زسلطنستببوسه شد دل من از تو کامران امروز

نمانده است غزالی که صید تیر تو نیستبرای کیست بزه کرده ای کمان امروز

بتر بت شهدا رانده ای زنار سمندبخاک من که رسیدی بکش عنان امروز

گشوده باز در بیت حزن را یعقوبزمصر میرسد البته کاروان امروز

بشب نرفته ای ای دل بکوی یار از بیمشتاب کن که بخوابست پاسبان امروز

زسرو ناز مزن باغبان تو لاف و منازکه سرو ماست ببازار و کو روان امروز

سزد که پرچم حسن تو بر فلک بندندکه زلف تست بخورشید سایبان امروز

نمیروم سوی ظلمات بهر آب بقاکه یافتم چو خضر عمر جاودان امروز

تو را مکان بدل خویش داد آشفتهمگر که نیست مکانت به لامکان امروز

تو شیر حقی و من مدح خوان تو زکرممرا سپار تو بر صاحب الزمان امروز

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره احساس ناب و شیرینی است که شاعر از دیدار معشوق خود به دست آورده است. شاعر ضمن بیان تلخی‌های گذشته، به طعم شکرینی که از دهان معشوق چشیده اشاره می‌کند و دلخوشی امروز را به تصویر می‌کشد. او از زیبایی و جذابیت معشوق می‌گوید و اینکه هیچ کسی نمی‌تواند از تیر محبت او در امان باشد. شاعر به تعبیر وضعیت روحی خود و تأثیرات عشق بر او می‌پردازد و از کمال و جمال معشوق به عنوان افتخاری بزرگ یاد می‌کند. او همچنین به نوعی از فراق و انتظار می‌گوید و بر این باور است که عشق و زیبایی معشوق جاودانه و فراتر از زمان هستند. در نهایت، شاعر برای معشوق دعا می‌کند و درخواست می‌کند که او را به صاحب الزمان بسپارد.