شمارهٔ ۵۷۵

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: یز۱۱ بیت

دانشوران بفضل و هنر کرده افتخاربخت آوران بطالع میمون امیدوار

زاهد بزهد غره و صوفی بوجد حالغازی بتیغ و مطرب از زخمهای تار

خور از شعاع و ماه بنازد بروشنیگل خود زرنگ و بوی سهی سرو از اعتبار

بلبل بصوت دلکش و گلشن زسرو و گلدریا و کان زگوهر پاک و زر عیار

طوطی بنطق و باده بنشئه شکر بطعمعارف بذوق و مست زمی باغ از بهار

ما عاشقان که هیچ کسانیم در جهانجز عشق بر که فخر کنیم اندر این دیار

ساقی بیا برغم امیر و حکیم و شیخآن جام مرد افکن مردانه را بیار

تا مست گردم از می و پرده برافکنمسوزم همه حجاب و نشانم همه غبار

گیرم دو زلف یار و در آغوشش آورمبستانم آنچه حاصل عمر است و روزگار

آنگه که مست گشتم و سرخوش شدم زوصلگویم مدیح مظهر حق دست کردگار

زآشفته دست گیر که از پا فتاده استای سایه خدای زمن سایه برمدار

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وصف بزرگی و هنر شخصیت‌های مختلف می‌پردازد، از جمله دانشمندان، زاهدان، و هنرمندان. او اشاره دارد که هر کدام از این افراد به نوعی در زندگی خود افتخار و خوشبختی را تجربه می‌کنند. همچنین، عشق به معشوق و سرمستی از می، مایهٔ سرخوشی و آزادی‌ست. شاعر خود را عاشق معرفی کرده و در جستجوی لحظات مستی و نزدیکی به معشوق است. او در نهایت از خداوند درخواست می‌کند که سایه‌اش را از او دور نکند و حمایت کند. شعر نشان‌دهندهٔ ارزش‌های عشق، هنر، و ارتباط با خداوند است.