شمارهٔ ۵۷۰

قافیه: ور۱۲ بیت

عقل را از جنون بنه زنجیرکه نماید کفایت از تدبیر

باری ای عشق چون خراب توئیمچشم داریم هم زتو تعمیر

پس رضا ده دلا بحکم قضابسته بند را چه جای گزیر

گو بساقی که باده پیمایدتا بشوید زلوح دل تزویر

ای مصور ببین بصورت دوستنقش مانی چه میکنی تصویر

از من ای کعبه گر خطائی رفتحاجی البته میکند تقصیر

هر که شد مست از می عشقتباده در او کجا کند تأثیر

باده دانی چه خاصیت داردفاش سازد بدوست سر ضمیر

عاشقان را شراب الفت بسمی بمعشوق ده بهر تقدیر

نظم آشفته گر پریشان استشرح زلف تو میکند تفسیر

همه گویند وصف پادشهانمن بمدح امیر کل امیر

جز بدست خدا گشایش نیستایکه هستی بدام نفس اسیر

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تبیین جایگاه عشق و سرنوشت انسان‌ها می‌پردازد و عقل را به زنجیر جنون تشبیه می‌کند. او به عشق اشاره دارد که انسان‌ها را دچار بی‌خودی می‌کند و از آنجا که در این حالت از عقل و تدبیر دور می‌شوند، باید به قضا و قدر رضایت دهند. از ساقی می‌خواهد که جام باده را پر کند تا از دل‌های آلوده پاک شوند. شاعر نیز به معشوق و زیبایی او توجه می‌کند و عشق را به عنوان عامل اصلی رسیدن به حقیقت معرفی می‌کند. در پایان، او تأکید می‌کند که تنها خدا می‌تواند راهگشای انسان‌ها باشد و بندگی نفس، مانع از دست‌یابی به آزادی و روشنایی می‌شود.