شمارهٔ ۵۱۵

قافیه: اکامد۵ بیت

آنان که بشمع تو پروانه صفت سوزندشاید که به هر محفل آتشکده افروزند

رخسار تو خورشید است زاغیار چه میپوشیکاینان همه خفاشند ناچار نظر دوزند

عشاق تو میسوزند در آتش و میسازنداین بلبل و پروانه در عشق نو آموزند

جز کشته عاشق را برق تو نخواهد سوختصد خرمن اگر در دشت زهاد براندوزند

آیا چه طمع دارند از وصل تو در فرداآنان که همه منکر در عشق تو امروزند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و جاذبه‌ای است که معشوق بر دل عاشقان دارد. شاعر می‌گوید افرادی که مانند پروانه به دور شمع (محبوب) می‌چرخند، امید دارند که با عشق خود در هر محفل شعلۀ جدیدی بیافروزند. او زیبایی معشوق را به خورشید تشبیه می‌کند و به این نکته اشاره می‌کند که دیگران که شایسته نیستند، به ناچار باید به طرف او نگاه کنند. عاشقان در آتش عشق می‌سوزند و درس‌هایی از بلبل و پروانه می‌گیرند. در نهایت، شاعر به این سوال می‌پردازد که آیا کسانی که امروز از عشق می‌گذرند، واقعا به وصال معشوق امید دارند؟