شمارهٔ ۴۹۳

قافیه: رکشد۹ بیت

زاهد و محتسب و شیخ بهم پیوستندتا در میکده را بر رخ رندان بستند

گر به بندند در میکده یا بگشایندخیل مستان خم عشق تو بی می مستند

جملگی عقرب جراره و با نیش جفابتقاضای طبیعت دل مستان خستند

تا که رفته ززمین جانب افلاک امشبکز پی رقص ملایک بهوا می جستند

غمزه و خال و خط و زلف تو اندر ره دلآه کاین سلسله طرار بهم همدستند

گر زمستان تو گستاخ زند سر سختیکه سلامیت بگویند و دعا بفرستند

نام سامان نبری در بر عشاق ایدلکه چو آشفته بآن سلسله مو پیوستند

عارفان کز خم زلف تو کمندی دارندجمله زنجیر تعلق زجهان بگسستند

دست افتاده زپایان ره عشق بگیرزآنکه تو دست خدائی و همه بی دستند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی تضادها و زیبایی‌های عشق و مستی می‌پردازد. زاهد، محتسب و شیخ به هم می‌پیوندند تا در میکده را بر روی رندان ببندند. با این حال، عشق و می عشق تو باعث می‌شود که مستان همچنان مست باشند. شعر به تلخی‌های دنیا و سختی‌ها اشاره دارد، اما در عین حال زیبایی‌های عشق و تأثیر آن بر دل‌ها را نیز توصیف می‌کند. در پایان، شاعر به دست خداوندی اشاره می‌کند که توانایی نجات را به عاشقان می‌دهد، در حالی که سایرین در جستجوی عشق هستند و دستشان به آن نمی‌رسد.