شمارهٔ ۴۱۳

وزن: مفتعلن فاعلات مفتعلن فع (منسرح مثمن مطوی منحور)قافیه: ابندارد۷ بیت

فردا که شهیدان تو در حشر بیارندفریاد اگر دست شکایت بدر آرند

آیند زبس خیل قتیلت بتظلمدر عرصه محشر دیگرانرا نگذارند

با این همه غوغا چو تو از پرده درآئیرویت نگرند وز دیه نام نیارند

خوبان که جهان را ثمر نخل وجودنددر مزرع دلم تخم وفا از چه نکارند

جز سر انا الحق نکند نشر زمنصورصد سال تنش گر بسر دار بدارند

آشفته چه پروا بود از هول قیامتبر خاک در دوست تنم گر بسپارند

زینت ده آفاق علی مخزن اسرارکز خاک درش خیل ملک تحفه بیارند

خلاصه

هوش مصنوعی: آینده‌ای که شهیدان در روز قیامت به حضور می‌آیند، با فریادی از شکایت به محشر می‌رسند و جمعیت زیادی از آنها از ظلم و ستم‌ها می‌گویند. در این جنجال، وقتی چهره تو آشکار شود، دیگران نمی‌توانند نامی از خود ببرند و فقط به زیبایی تو نگاه می‌کنند. انسان‌های خوب که همچون میوه‌ای از درخت وجودند، چرا در دل من بذر وفا نمی‌کارند؟ تنها سر شور و حقیقت به صحنه می‌آید، حتی اگر صد سال هم بر سرشان درد و رنج باشد، باز هم مهم نیست. در هول و اضطراب قیامت، اگر تنم را بر خاک دوست بسپارند، جای نگرانی نیست. همچنین، عالم علی(ع) را زینت ده، تا از خاکش بهشت و فرشتگان برآیند.