شمارهٔ ۴۰۲

قافیه: فتهبود۱۰ بیت

زجانان ناگزیر است آنکه را در جسم جان باشدکه بی جانانه جان در تن چو جسمی بی روان باشد

بهر گنجیست لابد پاسبان ماری و زلفینتبود ماری که کارش پاس گنج شایگان باشد

توئی آن خسرو شیرین که با لعل شکرخندتجهان گر سربسر قندمکرر رایگان باشد

فروهل پرده از عارض که گل بر شاخ میبالدبچم تابنده بالات سرو بوستان باشد

بعهد یاریت دایه میان بربسته برمهدمهمان عهدم بپایان لحد اندر میان باشد

بمهر مهر تو گنج ازل در سینه بنهفتمگرم از قهر میرانی که مهر من همان باشد

مرا مغبچه ی ساقی بکوی میفروشان بساگر گویند حوری در بهشت جاودان باشد

ستاده جان بکف یعقوب با شوق و شعف در رهمگر پیراهن یوسف میان کاروان باشد

بسوزانند چون شمعم اگر آشفته سر تا پابگویم شرح عشقش تا که در کامم زبان باشد

کدامین عشق حیدر نور سرمد مظهر واجبکه در کریاس او یک پرده هفتم آسمان باشد

خلاصه

هوش مصنوعی: شعر بیانگر احساسات عمیق و عشق به معشوقی خاص است. شاعر به اهمیت وجود معشوق در زندگی‌اش و تأثیر او بر روح و جان اشاره می‌کند. او معشوق را به گنجی باارزش تشبیه می‌کند که باید از آن محافظت کرد. همچنین، زیبایی و شیرینی معشوق به قدری زیاد است که حتی اگر جهان پر از قند باشد، باز هم او درخشنده‌تر است. شاعر از عهد و پیمان با معشوق یاد می‌کند و می‌گوید که عشق او همچنان در دلش جا دارد. در نهایت، بیان می‌کند که این عشق چنان قوی و پرشور است که می‌تواند روح او را بسوزاند و در عین حال که از زیبایی‌ها و معجزات عشق می‌گوید، عظمت و نورانیت معشوق را نیز ستایش می‌کند.