شمارهٔ ۴۰۱

گر در حریم عشق کسی محرم اوفتددر سر هوای کعبه و دیرش کم اوفتد

از جم بیار یاد چو جام طرب کشیکز صد هزار شاه یکی چون جم اوفتد

گر مریمی زروح قدس بارور شودشاید که زاده اش چو تو عیسی دم اوفتد

تعویذ خط بیار بر آن لعل لب زمشکترسم بدست اهرمن این خاتم اوفتد

گردد مثَل به طرزِ خُوی افشانیِ رُخَت،بر برگ لاله گر بچمن شبنم اوفتد

شاید که حور زاید چون تو پری نژادحور و پری که جفت بنی آدم اوفتد

گفتم رخ تو بدر و کمان ابرویت هلالبر بدر کی هلال سیه توام اوفتد

شد عالمی خراب بجز طاق میکدهنازم بآن بنا که چنین محکم اوفتد

شادی دهر را ثمری نیست غیر غمخرسند خاطری که قرین غم اوفتد

گر بر دلی جراحتی آید زبون شودجز داغ عشق کاو بدرون مرهم اوفتد

جز گفته پریشان زآشفته نشنویچون از خیال زلف کجت درهم اوفتد