شمارهٔ ۳۸۹

قافیه: رزنید۹ بیت

عاشقان را بسر ار تیر بلا میبارندجانب دوست همان به که فرونگذارند

ایدل آنانکه میسر شدشان ملک یقینچون خلیل آتش افروخته گل انگارند

از چه رحمی بدل خسته عاشق نکندهر دو چشم تو که همچو دل بیمارند

به که چون گوی فتد در خم چوگان اجلآن سری کز شعف اندر قدمت بسپارند

تا قیامت مه و خور پرده زرخ برنکشندپرده از روی نگارین تو گر بردارند

پرده بردار زرخ ایگل رعنا در باغکه عروسان چمن میل تماشا دارند

گذری کن سوی گلزار که سرو و شمشادپیش قد تو کمر بسته و خدمتکارند

خار و گلچین شده همدست در این باغ بهمخاطر بلبل دلسوخته میآزارند

سر نهاده بسر دست بکوی خوبانمگر آشفته سگ خویش مرا بشمارند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و درد عاشقانه می‌پردازد و به توصیف حال و روز عاشقان می‌پردازد. او می‌گوید که عاشقان باید زجر و بلا را تحمل کنند و در عشق از معشوق دور نمی‌شوند. همچنین به مقام خلیل (ابراهیم) اشاره می‌کند که در آتش عشق، خود را فدای محبوب کرده است. شاعر از معشوق می‌خواهد که پرده از چهره‌اش بردارد و زیبایی‌اش را به دیگران نشان دهد، زیرا در باغ عشق، گل‌ها و سروها به قد و قامت او احترام می‌گذارند. همچنین، عشق و شوق بلبل دلسوخته را به تصویر می‌کشد که دچار رنج و آزار است. در پایان، شاعر از معشوق می‌خواهد که او را نیز در جمع زیبایانی که دور او هستند، به شمار آورد.