شمارهٔ ۳۸۸

قافیه: اننرسد۸ بیت

اگر آن ماه پیکر پرده از رخسار برگیردزخجلت ابر را خورشید چون معجر بسر گیرد

چو گو افتاده ام اندر سم گلگون سمند اومگر چوگان زلفش روزیم از خاک برگیرد

برآید آتشین آهم گر از دل در شب هجراناز آن ترسم که آتش در تمام خشک و تیر گیرد

عجب نبود بباغ ار میوه خونین ببار آردنهالی کاو زسیلاب سرشک من ثمر گیرد

اگر ریزد بعمان قطره اشکم عجب نبودصدف کز شاخ مرجان بار نه عهد گهر گیرد

کشم هر چند جور از یار ما فارغ از رشکمخنک آن کاو که چون من دلبر بیدادگر گیرد

متاع حسن کاسد شد که سر زد خط زرخسارشکسادی آرد آری هاله چون گرد قمر گیرد

بگو دیوانه ای دیدم گسسته سلسله شیداگر آن زنجیر مو از حال آشفته خبر گیرد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و تاثیری که عشق و جدایی بر دلش گذاشته، اشاره می‌کند. او با توصیف ماه و خورشید، به زیبایی معشوق و احساس خجالت ناشی از آن می‌پردازد. در ادامه، احساسات عمیق خود را از هجران و اشتیاقش به معشوق بیان کرده و خطر شعله‌ور شدن آتش عشق را گوشزد می‌کند. شاعر به باغی می‌اندیشد که میوه‌های خونین به بار می‌آورد و خواسته‌اش از معشوق را صادقانه بیان می‌کند. او با ابراز دلتنگی و تحمل جفای یار، آرزو می‌کند که دلبر بیدادگرش به حال او توجه کند و در پایان، به دیوانه‌ای اشاره می‌کند که هنوز به زنجیر عشق خویش آویخته است. شعر تحت تأثیر عواطف شدید عاشقانه و تصاویر طبیعی است که به عمق احساست شاعر افزوده است.