شمارهٔ ۳۶۶

قافیه: رنریزد۷ بیت

تا غمزه ات شبیخون در کشور سکون زدچون غرقه مردمک دوش غوطه بموج خون زد

عقلم زسر گریزان جسمم چو شمع سوزانعشق آتشی فروزان در پرده درون زد

شد چهره زعفرانی اشکم شد ارغوانیتا عشق نغمه سازم در سینه ارغنون زد

کردی بحی تجلی روزی زروی لیلیمجنون به نجد از وجد لابد دم از جنون زد

در لامکان نگنجد کس را مکان خدا رافراش عشق آنجا خیمه بگو که چون زد

عشق است و بس که ریشه از کوه کند فرهادعشق است و بس که تیشه بر طاق بیستون زد

در طور عشق حیدر آشفته سوخت چون خسجان شد نثار جانان خرگه زتن برون زد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و تأثیرات عمیق آن بر روح و جسم انسان صحبت می‌کند. شاعر به توصیف احساسات شدیدی می‌پردازد که ناشی از عشق است؛ غم و شادی، سوز و جنون، و زیبایی و درد. او به بیان تصویری از غرق شدن در این احاساس و تأثیر عشق بر زندگی می‌پردازد، به‌طوری که عشق قادر است انسان را به حدی تحت‌تأثیر قرار دهد که حتی از خود بی‌خود شود. در نهایت، عشق را به عنوان نیرویی توانا و بی‌نظیر توصیف می‌کند که می‌تواند موانع بزرگ را از میان بردارد و زندگی را تغییر دهد.