شمارهٔ ۳۴۱
نه گمانم آدمی زاده بدین جمال باشدنشنیده ام فرشته که باین کمال باشد
مگر از پری و غلمان کند ازدواج و آنگهچو تو آدمی بزاید که بدین جمال باشد
بکدام شهر رسمست و کدام ملک یا ربکه بسروش آفتاب و بمهش هلال باشد
نکند دوام عقلم بر آفتاب عشقتکه بقای شبنم و مهر بسی محال باشد
سر کوی تو بهشت است و منم مجاور آنجانه بهشتیم خدا را اگرم ملال باشد
بمن آنکه کرد شنعت که چرا شدی پریشانخم زلف دید و دانست مرا چه حال باشد
شب وصل برنتابد بحدیث روز هجرانبصباح حشر گویم اگرم مجال باشد
نبرم زخضر منت پی جرعه زلالشکه بخون دل بجامم همه شب زلال باشد
نکنم شکایت از هجر و پزم زصبر حلواکه بحنظل فراقت شکر وصال باشد
زچه خال را بپوشی و کشی بدیده میلمکه نه مردمک بچشمم که سواد خال باشد
زکدام ملت استی زکه داشتی تو فتویکه زکافر و مسلمان بتو خون هلال باشد
زشمیم طره دوست نسیم شد معطرکه نه لطف در صبا بود و نه در شمال باشد
سخنی زلعلت آشفته چو گفت همچو طوطیهمه دختران طبعش شکرین مقال باشد
بفشاند آستین شیخ بنظم ما و غافلکه بجز مدیح حیدر نه مرا خیال باشد