شمارهٔ ۳۴

قافیه: ونرا۱۱ بیت

خبر از حی مگر آورده کسی مجنون راکه گشوده بره قافله جوی خون را

از پی پرسش دل سلسله موئی آمدتا که زنجیر فرستاد دگر مجنون را

گریه از کشته شدن نیست از آن میگریمکه بشوئی زسرانگشت نشان خون را

گذر قافله بر چشم ترم گر افتدبعد از این دجله نخوانند دگر جیحون را

بسکه بحرین دویده زغمت درافشاندبه پشیزی نستانند در مکنون را

همه اسباب نشاطم اگر آماده کنندچون نیائی چه نشاط است دل محزون را

از تو پیوسته تمام است از او گه ناقصبا مه روی تو فرق است مه گردون را

پرده بردار که آن نرگس فتان بیندتا دگر عیب نگویند من مفتون را

گفت آشفته که زنجیر کند رفع جنونزلفت آشفته کند از چه دل محزون را

رفع آشفتگی از این دل شیدا نشودتا مگر وصف کنی آینه بیچون را

علی عالی اعلی ولی و مظهر حقکاورد پنجه او در حرکت گردون را

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساس عمیق عشق و دلتنگی خود می‌پردازد. او از حال مجنون و غم‌انگیز خود صحبت می‌کند و می‌گوید که از این گریه نمی‌کند که کسی کشته شده، بلکه از عشق و دوری معشوقش می‌نالد. همچنین به زیبایی معشوق و تأثیر آن بر دل اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیزی نمی‌تواند او را شاد کند مگر آنکه معشوقش به نزد او بیاید. شاعر از زنجیرهایی که او را به جنون می‌کشاند صحبت می‌کند و می‌خواهد بداند که چگونه می‌تواند از این وضعیت نجات یابد. در نهایت، او به مقام علی (علیه‌السلام) اشاره می‌کند و مقام والای او را در حرکت عالم می‌ستاید.