شمارهٔ ۳۳۷

قافیه: ود۱۰ بیت

به جنب قامت تو سرو را قیام نماندبه پیش طلعت تو گل علی الدوام نماند

به جز مسافر دل کو به شام زلف تو ماندمسافری به عراق و حجاز و شام نماند

گدای میکده نازم که حشمتش ابدی‌ستوگرنه بر کی و جمشید احتشام نماند

چنانچه آتش روی تو شعله زد به جهانیبه غیر عنبر زلف تو هیچ خام نماند

چو کام خویش گرفتم ز وصل روی نکودر آرزوی بهشتم هوای کام نماند

به پارس تا تو صنم پرده از رخ افکندیبه سومنات دگر یک بت از رخام نماند

ز ازدحام دگر وحشیان از آن خم زلفمقام مرغ نوآموز تو به دام نماند

همین نه رند خرابات از تو بدنام استبه دور عشق تو یک شیخ نیکنام نماند

ز بس که بود پریشان چو حال آشفتهمرا به زلف تو دیگر ره پیام نماند

مرا چو نقطه گرفتند در میان اعدابه غیر تیغ علی دیگر انتقام نماند