شمارهٔ ۲۹۹
این روز پی خجسته میلاد احمد استروز بروز پرتو انوار سرمد است
هم فرش را بعرش تفوق زمقدشهم خاک را تفاخر بر فرق فرقد است
از مشعلش چراغ کواکب منور استاز مطبخش سپهر بخاری مصعد است
مریم اگر بفخر زروح مجسم استآن جان پاک غیرت روح مجرد است
او را بهشت عدن کمین میهمان سراستجم را گر افتخار بصرح ممرد است
هر جا که طفل مکتب فضلش زبان گشودآنجا حکیم عقل بتحصیل ابجد است
منسوخ گشت جمله ادیان ما سلفبشری لکم که نوبت دین مجدد است
امی ولی معلم علم لدنی استبی سایه لیک سایه او ظل ممتد است