شمارهٔ ۲۷۷
رعنا غزالم فصل بهار استمشکوی گلزار رشگ تتار است
تا کی چو نرگس مخمور باشیدر جام لاله می خوشگوار است
بر عمر رفته افسوس تا چندعید نو آمد عمر دو بار است
ابرست و ژاله باغ است و لالهاین میفروش و آن میگسار است
گل پادشه وار بنشسته بر تختشد آن که گفتی شوکت به خار است
خوشبو نسیمی آمد زبستانگوئی بر آتش عود قمار است
ساقی زدوری کن عمر تازهکاین دور دوران بی اعتبار است
از جم چه جوئی جام می آوردزر یا سفالین زو یادگار است
در کش پیاپی جام لبالبدوران نگوئی بر یک مدار است
از جان فرو شو رنگ تعلقکاین گرد هستی در ره غبار است
نوروز آمد فیروز و خرماز فر حیدر چون تاجدار است