شمارهٔ ۲۶۰

قافیه: راوست۱۱ بیت

از دل خسته چه پرسی که دلم در بر اوستنمک داغ درونم لب چون شکر اوست

طلب انس از آن ترک پریزاد خطاستزانکه غلمان پدر و حور پری مادر اوست

گرچه صد حور نماید رخ خوب از منظر ‏نظر عاشق دل باخته بر منظر اوست

سخنی نیست که خورشید پرستد هندوهندوی زلف تو چونست که مه بستر اوست

من کجا لاف زاسلام زنم کاندر شهردین اسلام مطیع نگه کافر اوست

چنبر زلف کزو کس بسلامت ندهدچون نکو مینگری شیفته چنبر اوست

برگ نیلوفر اگر تازه زآبست چراتازه در آتش رخ زلف چو نیلوفر اوست

گر نشان جوئی از آن پادشه کشور حسنشهسواریست که از مشک طری افسر اوست

عالم عشق بنازم که فراز افلاکآسمانیست که خورشید کمین اختر اوست

عالم عشق کجا درگه سالار نجفکه سراسر دو جهان خاک ره قنبر اوست

ساید آشفته کله گوشه فقرش بفلکزانکه از خاک ره قنبر شه افسر اوست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عشق و زیبایی‌های دلبر اشاره دارد. شاعر از درد و رنج دل ناشی از عاشق بودن سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که عشق او چقدر عمیق و حقیقی است. زیبایی معشوق او را به تصورات و تشبیهات مختلفی چون هور و خورشید تشبیه می‌کند. همچنین در برخی ابیات، شاعر به احساساتش نسبت به دین و باورهای دیگران اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که عشق به معشوقش بر همه چیز دیگر غلبه دارد. او از زلف و زیبایی‌های ظاهری معشوقش صحبت می‌کند و به طور کلی، عشق را یک تجربه والای انسانی می‌داند که فراتر از تمامی جهان‌ها و باورهاست.