شمارهٔ ۲۵۹
بدل رسید سحر پیکی از دیار محبتکه روزگار نوی یافت از بهار محبت
چو کیمیای نظر کرد زر مس عشاقفزود صیرفی عشق بر عیار محبت
فشاند رشحه چو ابر بهار عشق ببستانشکفت صد گل خوش رنگ و بو زخار محبت
سری نماند که با صولحان چو گونه ربودشسمند تاخت بمیدان چو شهسوار محبت
تنور وش زچه رو زآتشش درون همه تفتیداگر نه لاله باغ است داغدار محبت
زباغ عشق نچیند کسی بجز گل خونینکه بوی خون شنوم من زلاله زار محبت
گدای شهر دهد تاج اعتبار بسلطانعجب چه میکنی اینها زکار و بار محبت
زفیض سر ازل سربلند شد منصورنه هر سری بجهان شد سزای دار محبت
غبار قافله مصر کحل دیده یعقوبمرا بدیده جان سرمه شد غبار محبت
ببین که با همه جاوید زیستن بزمانهخضر برد بجهان رشک روزگار محبت
بود زلؤلؤ شهوار تاج بر سر سلطانزتیغ تاج بسر داشت تاجدار محبت
علی ولی ازل تاجدار کشور وحدتکه نقد حب وی افزود اعتبار محبت
زپرده صوفی مجلس پی سماع درآیداگر که زخمه زند مطربی بتار محبت
زکاینات شد آشفته ناامید همه عمربغیر آنکه بماندم امیدوار محبت