شمارهٔ ۲۵۵

قافیه: اییببست۱۱ بیت

تا چمن پیرایه از گلهای صحرائی ببستآه بلبل ره بگلچین و تماشائی ببست

لاجرم از لوح دیده شست نقش دیگرانتا که مجنون در ضمیرش نقش لیلائی ببست

دیده بگشودم نیفتم تا بدام مهوشاندست عشق آمد برون و چشم بینائی ببست

صورتی منظور بودش خامه صنع ازلزاین همه صورت که براین طاق مینائی ببست

اندر این ره دین و دل بر عارف و عامی نماندراه تا بر دین و دل آن ترک یغمائی ببست

عاشق و مستور حاشا پرده پرهیز چیستعشق اول عهد الفت را برسوائی ببست

چشم شوخم در طلب رسم نظربازی گرفتتا که دل پیمان بآن دلدار هر جائی ببست

طالب دینند و دنیا عارف و عامی ولیعاشق تو دیده از دنیی و دنیائی ببست

نیست هیچ آشفته اما همچو خار بوستانخویش را بر حضرت بیچون مولائی ببست

آینه دار آزل آن پرده دار سر حقکو بکثرت خویش را بر تار یکتائی ببست

آن که با یاد خدا خود را نمی دیدی بچشمگرچه بر خود کسوت و رخت خودآرائی ببست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و حالاتی که بر دل عاشق می‌گذرد، می‌پردازد. شاعر به تصویرسازی از آغاز عشق و تاثیرات آن بر دل و دیده عاشق می‌پردازد. او از بلبل و چمن و نقش‌هایی که در دل مجنون نقش می‌بندد، سخن می‌گوید. همچنین به مقایسه عشق و دین و رابطه‌شان با عارفان و عامیان می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که عشق، انسان را از دنیای مادی و ظاهری جدا می‌کند و به شناخت عمیق‌تری از حقیقت و خداوند می‌رساند. در نهایت، عشق، فرد را به مرحله‌ای می‌رساند که تمام ظواهر مادی را رها کند و تنها به وصال معشوق فکر کند.