شمارهٔ ۲۵۲

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: امت۹ بیت

نقش رخ یار سرو قامتبر دل بنشست تا قیامت

کی سود کند مرا نصیحتسودا ننشیند از ملامت

گشتیم بپا و سر جهان راکردیم بکوی تو اقامت

هر کار که کرده ایم جز عشقحاصل نشدش بجز ندامت

مگریز زعشق عافیت سوزکو آفت دین شد و سلامت

شاید شوم ار علم برندیکز عشق تو باشدم علامت

آشفته بکوی میکشان رووز پیر مغان بجو کرامت

آن صاحب رتبه سلونیآن والی کشور امامت

از شیخ طمع ببر که هرگزناید زلئیم جز لئامت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و عذاب‌های ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر از زیبایی یار و تأثیر آن بر دل می‌گوید و معتقد است که نصیحت و ملامت دردی از او درمان نمی‌کند. او و یارانش تمام وجودشان را وقف عشق کرده‌اند و تنها حسرت و ندامت در پی داشته‌اند. عشق را به عنوان نیرویی می‌داند که مایه آفت دین و سلامت است و به دنبال معرفتی عمیق‌تر از عشق است. در پایان، شاعر از علم و حکمت واقعی سخن می‌گوید و به قرارگاه نیکو در سماع اشاره دارد و از شیخ‌ها درخواست می‌کند که از دست دادن به دنیا، او را به حقیقت راهنمایی کنند.