شمارهٔ ۲۴۷

قافیه: ارت۱۱ بیت

رسید از عالم غیبم بشارتکه آمد بر سر آن رنج ومرارت

سلیمانرا بگو مشکو بیاراکه آمد از سبا پیک بشارت

تو ایساقی چو معمار وجودیخراب آباد دل را کن عمارت

بچم چون شاخ گل ایشاهد بزمبخوان ای مطرب شیرین عبارت

چو وصل ترک یغمائی دهد دستچه باک از دین و دل دادم بغارت

سرای میشکان دارالا مانستبمستان منگر از چشم حقارت

پیام دوست را قاصد نگنجدنمی آید زجبریل این سفارت

نبی را جایگه سر حقیقتمقام او مجاز و استعارت

جهان بفروش و حب مرتضی گیرکه من بس سود دیدم زین تجارت

خراب عشقی آشفته عجب نیستکه هم عشقت کند رفع خسارت

اگر حکمش بگرداند قضا رابه دامان برکشد پای جسارت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خبر خوشی از عالم غیب صحبت می‌کند که به او می‌گوید رنج‌ها به پایان رسیده‌اند. او به سلیمان اشاره می‌کند و خواهان حضور مشکو می‌شود که پیامی از سرزمین سبا آورده است. شاعر از معمار بودن خود می‌گوید و می‌خواهد دل خراب خود را آباد کند. او بیان می‌کند که با آمدن وصال محبوب، دیگر از دین و دل خود نگران نیست و به بزم می‌پردازد. همچنین بر اهمیت پیام دوست و مقام نبی اشاره می‌کند و پیشنهاد می‌دهد که عشق و محبت را بر دنیا ترجیح دهند، زیرا از این عشق، سودهای زیادی می‌توان به دست آورد. در انتها، شاعر اشاره می‌کند که اگر سرنوشت تغییر کند، جسارت لازم برای ادامه راه را خواهد یافت.